Zorg

Moffen – Column Lyme Esmee Kamphuis

Chronische Lyme is een ziekte die nog lang niet overal (h)erkend wordt. Dit leidt tot veel stress en vervelende situaties voor patiënten. Bijvoorbeeld door bedrijfsartsen. Ik heb van menig lotgenoot gehoord dat ze huilend thuiskwamen na een spreekuur bij de bedrijfsarts. Zelf schreef ik onderstaand verslag naar aanleiding van zo’n spreekuur.

Esmee

Esmee Kamhuis. Voor en na de lyme. 

 

Van mijn bedrijfsarts moest ik me laten onderzoeken bij een neuropsycholoog om te laten controleren of mijn ziekte niet ‘tussen mijn oren’ zat. Na uitgebreide onderzoeken kwam daar ‘gelukkig’ uit dat mijn neurologische symptomen geen psychische oorzaak hebben en dat er wel degelijk sprake is van cognitieve en motorische stoornissen. Toen de uitslag binnen was belde mijn verzuimcoach: ,,Het is belangrijk dat het rapport van de neuropsycholoog met de bedrijfsarts besproken wordt, want er is niet veel tijd meer voor je gekeurd wordt door het UWV.”

Het gesprek

Mijn vriend, die mij bijstaat tijdens dit soort gesprekken, en ik gaven de bedrijfsarts een hand en namen plaats in de spreekkamer. De arts nam de tijd om mij van top tot teen te bekijken en legde zijn dichtgevouwen handen op tafel. Na een ongemakkelijke stilte vroeg de bedrijfsarts mij wat ik wilde bespreken.“
Van mijn verzuimcoach hoorde ik dat we vandaag het rapport van de neuropsycholoog moeten bespreken.” zei ik. “Heeft u het rapport gelezen?”
“Ja, ik heb het gelezen hoor,” antwoordde hij, “maar ik vind het vreemd dat er een bepaalde psychische aandoening niet genoemd wordt in het rapport.Wat is het eerste waar een arts die jou ziet aan denkt?”
Hij verwachtte een antwoord van me.
“Dit is namelijk wel het eerste waar ik aan denk als ik jou zie,” vervolgde hij. “Wat denk je zelf? Je weet het heus wel!”
Verbaasd over de wending die het gesprek ineens kreeg en lichtelijk ondersteboven van zijn toon, vroeg ik: “Eh, u bedoelt een psychische stoornis?”
“Ja,”antwoordde hij.
Ik wist bij God niet wat hij bedoelde. “Tsja, ik weet dat er psychische aandoeningen zijn waarbij mensen geloven dat ze ziek zijn terwijl het niet zo is?” zei ik twijfelend. “Suggereert u…?”
“Nee, nee,” onderbrak hij me, “je weet het wel!”
Ik somde een willekeurig rijtje op van psychische aandoeningen, want ik wist het echt niet.
“Nee, nee, nee,” zei de bedrijfsarts weer, “dit ga je mij niet wijs maken!”
“Sorry, maar ik weet het écht niet!” zei ik wanhopig.
“Anorexia,” zei hij, ”maar hier staat niks over in het rapport. Blijkbaar hebben zij geen reden gezien hier iets over te melden. Volgens hen zou er psychisch niks met je aan de hand zijn. Als iemand zoveel afvalt op jouw leeftijd, dan denk ik maar aan één ding. Anorexia. Dat was mijn eerste gedachte en lijkt mij de enige verklaring voor jouw situatie.”
“Kun je jezelf dat nou echt niet voorstellen?” vroeg hij.
Ik stond perplex. Ja, ik was ontzettend veel afgevallen, maar ik ben zíék! Ik barstte in tranen uit.
“Ik vind het juist verschrikkelijk dat ik zo dun ben!” zei ik.

Oorlog

Na een korte pauze en een glas water ging het gesprek verder. We spraken over de ‘medische onderbouwing’ van mijn dossier. Door de tekort schietende Nederlandse richtlijn heb ik voor een behandeling uit moeten wijken naar het buitenland. In Duitsland heb ik een internist gevonden die gespecialiseerd is in chronische Lyme. Via hem heb ik een uitgebreide diagnose en behandelplan gekregen. Dit is toegevoegd aan mijn Nederlandse dossier, maar de bedrijfsarts wilde dit niet meenemen in de ‘medische onderbouwing’ van mijn dossier.

Ik sprak hier mijn verbazing over uit en benadrukte dat mijn arts een reguliere internist is en dat de bloedtesten door een hoog aangeschreven, regulier laboratorium in Berlijn waren uitgevoerd. Hierop zei hij stellig: “Het UWV zal daar niks mee doen, daar ga je de strijd niet mee winnen.” Hij begon het gesprek af te sluiten en probeerde op zijn manier nog een tip mee te geven: “Het probleem is dat je tussen twee kampen zit. De Nederlanders en de Duitsers, ’de moffen’.” Ik dacht dat hij een grapje maakte, maar hij vervolgde: “Die oorlog moet je niet voeren, die win je niet en bij het UWV moet je daar ook niet mee aankomen. Dat ‘de moffen’ het beter weten zal niet worden gewaardeerd, dus het lijkt me niet verstandig je dossier onder de neus van het UWV te wrijven.” “Zal ik mijn huisarts om een MRI vragen voor eventuele medische onderbouwing?” vroeg ik nog. Hij antwoordde: “Dat heeft geen enkel nut; waar jij last van hebt is niet aan te tonen op een MRI.”

Esmee Kamphuis (27) heeft de ziekte van lyme. Iedere maand laat ze ons lezen hoe het is om lyme te hebben. Wil je het verhaal van Esmee lezen klik dan hier

Lees hier de eerder verschenen columns van Esmee

Carina Twerda Carina Twerda is sinds 2013 redacteur bij Gezondheid & Co. Gezondheid & Co wordt uitgegeven door uitgever NDC Mediagroep. Uitgever van Dagblad van het Noorden, Leeuwarder Courant en 35 weekbladen in de provincies Groningen, Drenthe, Friesland en Flevoland. Contact Mail Tweet Berichten 3331 Alle berichten van

Reageer

Ga het gesprek aan ( reacties)

Meest gelezen artikelen

Meer laden

Gerelateerde artikelen

Meer laden

Uitgelicht