De komst van de unit | Column ALS Mariska van Gennep


blog 21 familie

Het is nog vroeg in de ochtend, als ik de gordijnen open doe. Ik zie drie mannen druk overleggen in onze tuin. Ze zijn vroeger dan afgesproken. Snel trek ik mijn badjas aan en kijk ik of ik van hulp kan zijn.

Ze vertellen me dat het terras dat tegen ons huis aan ligt gedeeltelijk wordt weggehaald, zodat de platen waarop de unit komt te staan in de grond gegraven kunnen worden. En ze willen graag bij de buren aansluiten op de riolering. Ik kijk verbaasd; er zou via het erf van de buren een sleuf naar ons gegraven worden. Dat gaat niet lukken. Ze nemen zelf contact op met de buren en mogen bij hen op de riolering aansluiten.

Wat ben ik ontzettend dankbaar dat we zulke lieve buren hebben. Een paar uur later helemaal. Een enorm groot gat bij hun achterdeur, een man die er aan het boren is met een enorme boor om een gat in het beton te maken, zodat ze bij de riolering kunnen. Plus een enorme sleuf (alle tegels eruit) waarin straks de buis naar onze tuin komt te liggen. Ik loop met tranen van ontroering rond, omdat ze dit allemaal doen voor mijn man.

Gat

Ondertussen loop ik met potten koffie voor de harde werkers. Het minste wat ik kan doen is hen een beetje verzorgen met koffie en thee. De hele dag door zijn ze in de tuin bezig, er komt ook een sleuf in onze tuin voor de riolering, maar de man die het graaft geeft aan dat deze ’s avonds weer dicht is. Hij wil niet op zijn geweten hebben, dat de nachtzorg in een gat kan vallen. Te gevaarlijk. Er wordt een tekening achtergelaten, zodat men hier maandags (dag dat de unit komt) mee verder kan.

De unit

En dan is het maandag. Om acht uur staan de aannemer, grondwerkers en de dame van de WMO achter in onze tuin. Van een vrachtwagen met unit is nog geen spoor. De aannemer geeft aan dat hij verwacht rond half negen bij ons te zijn. Ik schenk iedereen koffie in. Algauw is het zover. Sjonny is inmiddels ook uit de veren en zit in zijn elektrische rolstoel voor het raam. Ik maak buiten wat foto’s van de unit op de vrachtwagen en ga dan naar binnen om bij Sjon mee te kijken.

De unit wordt op zijn plek getild. Foto: Mariska van Gennep
De unit wordt op zijn plek getild. Foto: Mariska van Gennep

De unit wordt over de schuur getild en weer op de vrachtwagen gezet. Iets met riolering. Er wordt een buis onder de unit vastgetapet en poging twee gaat van start. Dan gaat het hard. Over de schuur en met hulp van een lange band en toegestoken handen wordt hij keurig op de klaarliggende platen gezet. Die staat. Ik kijk even binnen, er is een keurige bad- en slaapkamer. Via de app krijg ik van een buurmeisje allemaal foto’s. Ons tuinpaadje wordt helemaal weggehaald, er moet een rioleringsbuis door. Gelukkig ligt het pad er aan het eind van de middag weer. Ik word overal bijgehaald om te overleggen, van hemelwaterafvoer (kan gewoon op de regenpijp aan de schuur) tot de cilinder voor de deur in de sluis, die tussen het huis en de unit komt.

Crowdfunding

’s Avonds ben ik kapot, helemaal moe van alle (toch wel emotionele) indrukken. Tijd om te verwerken krijg ik niet echt, eerst komt Sjons moeder langs en even later Marleens werkgevers. Zij hebben een banketbakkerij in het centrum. En ze willen ons iets vertellen. Sjonny is namelijk een crowdfundingsactie gestart voor ons gezin om uit de bijstand te blijven. Hier kun je meer lezen: http://www.dreamordonate.nl/8054-als-pat-wil-onbezorgd-einde.

Sinds begin van dit jaar zijn winkeliers verplicht om een bijdrage te vragen voor plastic tasjes. In de banketbakkerij hebben ze een collectebus neergezet, met de vraag of iedereen die een tasje koopt, de 10 cent wil doneren voor Sjon. Aan het eind van de actie verdubbelen zij het bedrag. We zijn sprakeloos. Wat ontzettend lief en fijn. Ook ons internet/telefoniebedrijf doet mee, door Sjon een wifi-stopcontact te doneren, zodat hij in de unit kan internetten.

We zijn zo dankbaar dat er zoveel mensen zijn die om ons geven in welke vorm dan ook.

Bron: Pexels.com
Bron: Pexels.com

Oponthoud

De volgende dag horen we dat de sluis niet binnen twee dagen klaar is, maar dat het minstens eind van de week wordt. Dat trek ik emotioneel niet helemaal. Nog meer dagen, nog meer mensen rondom ons huis. Sjon en ik hadden verwacht door een eerdere toezegging, dat halverwege de week alles klaar zou zijn. Dat gaat niet lukken. De aannemer legt alles uit en het is allemaal heel logisch. De mannen die de sluis bouwen doen gigantisch hun best, dat zie ik ook. Sommige dingen gaan gewoon niet sneller. En omdat onze meterkast niet genoeg krachtstroom heeft om de unit erbij te betrekken, komt hier ook een kink(je) in de kabel. Er moeten een stoppengroep bijkomen. Via de aannemer wordt overlegd met de stroomleverancier. Daar wordt een spoedopdracht van gemaakt. Wordt vervolgd…

Mariska van Gennep

Sjonny, de man van Mariska van Gennep, kreeg in 2015 de diagnose ALS. Mariska schreef tijdens zijn ziekte wekelijks goed gelezen blog op Gezondheid & Co. Deze verhalen gingen over de ziekte, de aanpassingen die gedaan moesten worden en over het leven met ALS in een gezin met drie kinderen. Sjonny overleed op 24 april 2017. Alle blogs van Mariska lees je in dit dossier

Al haar blogs zijn gebundeld: