Marianne had een hersenoperatie en werd 3 maanden later kampioen met voetbal

Dit is het unieke verhaal van Marianne Fokkema. In februari onderging ze een zes uur durende hersenoperatie. Drie maanden later vierde ze met de voetbalsters van V.V Beetgum haar eerste kampioenschap.

hersenoperatie

Zware hersenoperatie

Ze praat erover alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Op 19 februari lag Marianne Fokkema zes uren op een Utrechtse operatietafel. Uit haar hersenen werd de hippocampus verwijderd. Twee weken eerder had ze als keepster van Beetgum nog uitgeblonken door een strafschop te stoppen, waardoor haar ploeg de volgende bekerronde bereikte. Wellicht dat iemand anders op dat moment zijn/haar vingernagels al volledig had afgekloven vanwege de angst voor de zware hersenoperatie. ,,Maar dat had ik niet’’, vertelt de twintigjarige inwoonster van Slappeterp. ,,Ik wilde graag geopereerd worden, want ik wilde per se van die stomme aanvallen af.’’

Epilepsie

Marianne Fokkema doelt op de aanvallen van epilepsie. ,,Ik had daar al op m’n vierde last van. Het werd steeds erger. Vanaf m’n dertiende werd het merkbaar voor mijn omgeving en ook gevaarlijk. Ik reed een keer op de fiets toen ik een aanval kreeg en ik ben toen bijna de sloot ingereden. Omdat het zo’n onvoorspelbaar karakter heeft, wist ik toen al dat ik mijn rijbewijs niet zou kunnen halen.’’

Maar Marianne weigerde het voetballen, het keepen, op te geven. ,,Ik kan me geen leven zonder voetbal voorstellen’’, zegt ze. ,,Ik ben begonnen bij Foarút. Mijn oudere zus Jenny was leidster en vroeg me of ik keepster wilde zijn; er was niemand anders. Ik bleek het wel aardig te kunnen, al zeg ik het zelf. De KNVB heeft me drie seizoenen geselecteerd voor jeugdteams. Sinds vijf jaar spelen Jenny en ik bij v.v Beetgum.’’

,,Ja, ik kon tijdens wedstrijden overvallen worden door een epilepsie-aanval. Als aanvoerster meldde Jenny dat altijd bij de toss. We wilden voorkomen dat de scheidsrechter en de tegenstanders zouden schrikken als ik plotseling tegen een paal ging zitten en begon te schreeuwen. Dat is enkele keren gebeurd. Een aanval duurde soms een paar minuten en soms langer. Ik heb het een keer gehad dat ik na de eerste helft naar de kleedkamer liep en me niets herinnerde. De meiden zeiden dat ik na een aanval een paar reddingen had verricht, maar dat wist ik zelf niet.’

Schaamte

Marianne wil benadrukken dat ze respect heeft voor de wijze waarop tegenstanders met de situatie zijn omgegaan. ,,Ze zullen toch geschrokken als het me overkwam, maar ze waren altijd lief en begripvol. Niemand heeft ooit wat gezegd. Ik wil ze daar enorm voor bedanken! Zelf begon ik me er steeds meer voor te schamen. Zeker na december 2015, toen ik een aanval voelde aankomen en besloot mezelf via m’n mobieltje te filmen. Ik vond het heel naar om terug te zien. Ik weet dat ik er niets aan kon doen, maar ik schaamde me enorm.’’

Sinds die opname besloten Marianne en haar ouders op onderzoek uit te gaan. ,,We wilden weten of ik via een operatie van de aanvallen af zou kunnen komen. Door mri-scans en onderzoeken in Utrecht en Zwolle werd meer duidelijk, maar de wachttijden waren erg lang. Pas na twee jaar bleek opereren mogelijk, omdat de ‘epilepsiehaard’ op één plaats zat. In januari werd ik pas echt vrolijk toen ik te horen kreeg dat ik snel geopereerd kon worden.’’

De operatie

Op 19 februari was het zover. ,,Ze maakten een ‘deurtje’ in mijn schedel en hebben de linker hippocampus weggehaald. Daar zat littekenweefsel op en dat zorgde voor de aanvallen. Ja, je schijnt een hele hippocampus te kunnen missen, net als bijvoorbeeld de blindedarm.’’

De operatie duurde vier voetbalwedstrijden lang. Marianne denkt er met plezier aan terug. ,,Ik wilde van die epilepsie af en dat is gebeurd! De revalidatie ging sneller dan gemiddeld. Ik ben op een dinsdag geopereerd en vrijdag mocht ik naar huis. Kaal? Nee hoor. Ik had al mijn haar nog; ze hebben het ‘deurtje’ gewoon weer dicht gedaan. Die zaterdag zei ik tegen m’n moeder: zullen we bij de meiden gaan kijken? Je had ze moeten zien toen ik ineens langs de lijn stond!’’

hersenoperatie

Kampioenswedstrijd

De voetbalsters van Beetgum bleven ondanks het gemis van hun keepster kampioenskandidaat in de vierde klasse. Marianne durfde snel weer te trainen en stond nog geen drie maanden na de hersenoperatie een helft onder de lat. ,,Op 1 juni heb ik de hele kampioenswedstrijd gespeeld’’, vertelt ze trots. ,,We wonnen met 1-7 van Sint Anna. Die ene tegengoal was wel jammer, haha, maar we hebben een mooi feest gehad. We zijn op de kar door het dorp gegaan, mijn moeder was de gediplomeerd chauffeur. Schitterend!’’

Marianne Fokkema vindt zichzelf volkomen genezen. ,,Ik ben niet meer bang voor een aanval. Het is een rekensom. Mijn langste periode zonder aanval was zeventien dagen. Dat moet je keer acht doen. De ‘gevaarlijke periode’ na de hersenoperatie is vorige week afgelopen. Ik ben helemaal genezen. Als ik een jaar aanvalsvrij ben gebleven, mag ik autorijden. Het enige is dat ik wat zicht uit mijn rechteroog kwijt ben. Maar liever dat dan dat ik die aanvallen hou. Dat Jenny bij de toss nooit meer iets hoeft te vertellen, is het allermooiste!’’

Tekst: Peter van der Meeren