Sandra haar man is pedofiel. Niemand hielp haar

Sandra werd ontslagen, omdat haar man kinderporno verzamelde. En hulp? Nee hoor, ze staat te dichtbij.

porno, kinderporno, pedofiel

ANP XTRA ROOS KOOLE

Inval

Naast haarman lag Sandra in bed, toen ineens de politie binnenviel. Ze kwamen computers in beslag nemen. Waarom, dat vertelden de agenten er niet bij. Ze vraagt aan haar man of hij iets weet, maar drie lange maanden zegt hij niets over het gruwelijke, strafbare materiaal op zijn computer. Dan zetten rechercheurs hem voor het blok: ,,Nu vertel je het haar, anders doen wij het’’.

Kinderporno verzamelen

,,Hij belde onderweg. ‘Ik moet je wat vertellen. Als de kinderen naar bed zijn’. Ik kan je wel vertellen: die kinderen hebben nog nooit zo snel in bed gelegen’’, vertelt Sandra. Het hoge woord komt eruit. Hij verzamelde kinderporno. Al tien jaar. ,,Ik schrok. En dacht: Hoe? Wat? Mijn huwelijk? Dit is vast iets psychisch. Ik moet hem helpen.’’

Meer meldingen

Sandra vertelt het rustig, maar de plotselinge bewegingen van haar handen verraden de spanning van die avond. Vanaf dat moment veranderde haar leven, vertelt ze, in één klap in een periode vóór en ná. In een tijd waarin de moeder een gelukkig gezinnetje met een lieve man en twee kinderen leek te hebben. En een tijd erna die ze in één woord kan omschrijven: ,,Alleen.’’ Ze is niet de enige partner die dit overkomt. Elk jaar krijgt de politie meer meldingen binnen over kinderporno.

Seponeren

Vorig jaar al 12.000 meldingen, tegen 5500 in het hele vorige jaar. In de regio Den Haag noopt dat het Openbaar Ministerie ertoe een derde van de gepakte verzamelaars op een alternatieve manier te bestraffen. Zaken worden voorwaardelijk geseponeerd als de mannen niet eerder zijn gepakt, in behandeling gaan en regelmatig hun computers laten controleren.

Hulp

Sandra’s echtgenoot kreeg van de politie informatie over beschikbare hulpverlening en Sandra ging ook op zoek naar hulp. Voor zichzelf. Ze struinde internetsites af, maar vond niets. ,,Ik ging met mijn man mee naar zijn hulpverleners. Daar stonden ze me zo vreemd aan te kijken. Ze konden niks met mij. Ik belde naar Slachtofferhulp. Daar kreeg ik te horen dat ze mijn kinderen wel konden helpen. Mij niet. Ik stond te dichtbij.’’ Thuis ging ze de strijd aan met haar man. ‘Waarom?’, bleef ze vragen.

Bron: Pexels.com

Bron: Pexels.com

Overleven

,,Zeker het eerste halfjaar heb ik alleen maar overleefd. Een vriendin van mij zei dat ze het achteraf gezien aan mij kon zien. Aan mijn gezicht, aan alles. Ik heb oogkleppen opgezet en niet willen denken over wat het voor mij betekende dat hij dat had gedaan.’’ Want ze kon haar man niet zomaar loslaten. ,,We waren twintig jaar samen geweest. Hij was toch altijd de man geweest van wie ik had gehouden. Moest ik hem ineens in de steek laten? Ik keurde absoluut af wat hij had gedaan, maar ik vond dat ik hem moest helpen. Daar kwam nog bij: met onze kinderen was niets gebeurd. Anders was ik meteen weggeweest.’’

Kinderen

Sandra vertelde, met haar man zwijgend naast haar, aan de kinderen – toen 9 en 6 jaar – wat hun vader had gedaan. ,,Ik vertelde dat papa iets met computers had gedaan wat niet mocht. Daarvoor zou hij de gevangenis in moeten. Ik was er blij om. Nu ze wisten wat papa had gedaan, kon ik ook beter checken of hij niet aan ze had gezeten. Want in een hoekje vreet dat aan je.’’

Intussen vocht Intussen vocht Sandra nog steeds in haar binnenste haar strijd uit. Dat ze bij haar man bleef, werd een splijtzwam. Het bemoeilijkte de zoektocht naar hulp. ‘Ga eerst scheiden’, kreeg ze te horen. Het trok een lijn door haar familie. Haar ouders bleven achter haar staan; haar broer begreep er niets van dat ze bij haar man bleef.

Ontslagen

En of dat niet genoeg was, verloor ze haar baan. ,,Mijn manager kwam met een krantenbericht over de rechtszaak naar mij toe. Was dat mijn man? ‘Ja’, zei ik. Ben je nog bij hem? ‘Ja’, antwoordde ik. Dat was blijkbaar het verkeerde antwoord. Niet lang daarna stond ik op non-actief. Alle ouders kregen een brief. Ik werd ontslagen.’’

Lotgenoten

Uiteindelijk komt Sandra bij een lotgenotengroep terecht. Een nieuw initiatief van het Expertisebureau Online Kindermisbruik en forensische polikliniek De Waag. Daar vond ze herkenning. ,,Het was zo’n opluchting.

Ik ontmoette er vrouwen die ook bij hun man bleven na de ontdekking dat zij pedofiele gevoelens hadden. Niet omdat ze het goedkeurden, maar om hen te helpen. Ik was helemaal niet gek dat ik dat ook deed.’’ Ze vocht zich een weg terug de maatschappij in en scheidde toen toch. ,,Het schuldgevoel ontbrak. Hij moest drie weken de gevangenis in. Toen hij thuiskwam, zei hij: ‘Daar ben ik weer’. Of er niets was gebeurd.’’

angst, depressie, verdriet

Veel van toen heeft ze inmiddels achter zich gelaten. Maar niet alles. ,,Mijn baan was mijn hobby. Ik zag het niet eens als werk. Hij gaat nog elke dag naar zijn kantoor, volgens mij weten ze niet eens wat er speelde. Dat heeft hij mij afgenomen. Dat kan ik nog niet vergeten.’’

Uit privacyoverwegingen is de naam van ‘Sandra’ gefingeerd

Tekst: Jorina Haspels